بسیاری از افراد هنگام اولین تماس با مواد ضد حریق حاوی نیتروژن، این سوال را دارند:

از آنجایی که خاصیت ضد حریق به «نیتروژن» نیاز دارد، چرا صنعت در نهایت به طور گسترده ساختار «حلقه تریازین» را به جای آمین‌های ساده‌تر، اوره، نمک‌های گوانیدین یا حتی آمیدهای معمولی انتخاب می‌کند؟

اگر تنها هدف، آزادسازی گاز نیتروژن بود، از لحاظ تئوری بسیاری از ساختارهای حاوی نیتروژن می‌توانستند به این هدف دست یابند.

اما مسئله اصلی این است:

خاصیت ضد شعله بودن به سادگی "آزاد کردن مقداری گاز" نیست. در عوض، این خاصیت نیازمند تنظیم مداوم جریان انرژی ماده، رادیکال‌های آزاد، ساختار لایه زغال و مسیرهای تخریب حرارتی در دماهای بالا است.

حلقه تریازین یکی از معدود ساختارهای حاوی نیتروژن شناخته شده است که قادر است همزمان پنج مکانیسم زیر را انجام دهد:

چگالی بالای نیتروژن، پایداری حرارتی بالا، تجزیه گرماگیر قابل کنترل، پلی کندانساسیون درجا و تشکیل شبکه، اثر هم‌افزایی عمیق با سیستم‌های فسفر

به همین دلیل است که از سنتی‌ترین ملامین گرفته تا MPP، MCA، CFA، DOPO-تریازین و حتی سیستم‌های مدرن IFR بدون هالوژن، تقریباً همه از «شیمی تریازین» جدایی‌ناپذیرند.